چه می گردد اگر هرگز واکسنی برای کرونا پیدا نگردد؟

به گزارش وبلاگ شخصی امیر، آنفولانزا قادر است هر سال خودش را تغییر دهد، بنابراین ایمنیِ طبیعی علیه این بیماری شما را سالِ بعد علیه بیماری مصون نگه نمی دارد. اچ آی وی همین کار را در طی یکبار آلوده کردنِ فرد انجام می دهد. ویروس در بدنِ شما آغاز به جهش یافتن می نماید؛ گویی بدنِ شما با هزاران نوع ویروسِ متفاوتِ اچ آی وی آلوده شده است؛ و این ویروس در حالی که جهش پیدا می نماید، سیستمِ ایمنیِ بدنِ شما را نیز از کار می اندازد.

چه می گردد اگر هرگز واکسنی برای کرونا پیدا نگردد؟

درحالیکه کشور ها در قرنطینه بی حرکت مانده اند و میلیارد ها نفر منبعِ معیشت خود را از دست می دهند؛ شخصیت های مهم سیاسی در سراسر دنیا از کوشش ها برای یافتنِ روشی به منظور فلج کردنِ منبعِ بیماری خبر می دهند: فراوری یک واکسنِ مؤثر. این بهترین حالتِ ممکن است.

اما یک بدترین حالتِ ممکن نیز وجود دارد: اینکه هرگز هیچ واکسنی فراوری نگردد.

در این صورت، هر بار امیدِ فراوریِ یک واکسن در بین مردم افزایش پیدا می نماید و هر بار در مراحلِ آخر واکسن با شکست روبرو می گردد و امید ها تبدیل به ناامیدی می گردد.

جوامع به جای آنکه به فکر پاک کردنِ کووید-19 باشند یاد می گیرند که با آن زندگی نمایند. با رعایتِ توصیه های کارشناسان شهر ها کم کم از تعطیلی خارج می شوند و برخی از آزادی ها به زندگی روزمره باز می گردند. احتمالاً آزمایش و ردیابی بیماران به بخشی از زندگی روزمره تبدیل می گردد، اما در بسیاری از کشور ها نیز دستورِ قرنطینه شخصی ممکن است در هر لحظه دوباره صادر گردد.

ممکن است درمان هایی برای بیماری پیدا گردد؛ اما شیوعِ بیماری ممکن است هر سال رخ دهد و مرگ ومیر و تلفاتِ دنیایِ ناشی از آن نیز فرایندِ صعودی را طی کند. این سناریویی است که معمولاً سیاستمدارانی که خوش بینانه درباره آزمایشِ واکسن روی گونه انسانی صبحت می نمایند، درباره اش حرفی نمی زنند. اما کارشناسان امکانِ وقوعِ چنین فرایندی را بسیار محتمل می دانند، زیرا این اتفاق پیش از این نیز چندین بار اتفاق افتاده است.

کرونا را به عنوانِ تهدیدِ همیشگی بدانیم

دکتر دیوید نابارو، استادِ سلامتِ دنیای در امپریال کالج لندن که نماینده ویژه سازمانِ بهداشتِ دنیای در خصوصِ بیماریِ کووید-19 است، می گوید: برخی ویروس ها وجود دارند که هرگز واکسنی علیه شان فراوری نشده است. ما هرگز نمی توانیم با قطعیت بگوییم که حتماً واکسنی برای یک بیماری فراوری خواهد شد یا اگر فراوری گردد می تواند همه آزمون های ایمنی و کارایی را با پیروزیت پشت سر بگذارد.

نابارو می گوید: مطلقاً ضروری است که همه جوامع در هرجایی از دنیا به موقعیتی دست پیدا نمایند که بتوانند از خود در مقابلِ ویروسِ کرونا، به عنوانِ یک تهدیدِ همیشگی، دفاع نمایند و بتوانند زندگیِ اجتماعی و مالی خود را با این فکر که ویروس همیشه در بینِ ما خواهد بود، ادامه دهند.

بسیاری از کارشناسان همچنان قاطعانه اظهار می نمایند که نهایتاً برای بیماریِ کووید-19 واکسنی کشف خواهد شد، یکی از عللِ این قطعیت آن است که ویروسِ کرونا برخلافِ ویروس های اچ آی وی و مالاریا به سرعت جهش پیدا نمی نماید.

بسیاری از کارشناسان مانند دکتر آنتونی فاوسی، مدیرِ موسسه ملی آلرژی ها و بیماری های عفونی در آمریکا، می گویند واکسن ظرفِ مدتِ 18 ماه فراوری خواهد شد. برخی دیگر، مانند کریس ویتی، رئیسِ ارشدِ پزشکیِ انگلستان، زمانِ طولانی تری را برای این طیف در نظر گرفته اند و معتقدند که 1 سال زمان برای فراوری واکسن بسیار کم است.

5 نشانه که می گوید سیستمِ ایمنی شما در حالِ ضعیف شدن است

آخرِ بازیِ کرونا چیست؛ دانشمندان 3 سناریو مطرح کردند

تجربه ووهان نشان می دهد خاتمهِ قرنطینه، آغازِ بحرانِ کووید-19 است

دکتر پیتر هُتِز، رئیس کالجِ بایلور در آمریکا، می گوید، ما هرگز واکسنی را بین 1 سال تا 18 ماه فراوری ننموده ایم. نمی گوییم این کار غیرممکن است، اما یک پیروزیتِ قهرمانانه محسوب می گردد.

او می گوید: ما به یک برنامه جایگزین احتیاج داریم.

وقتی واکسن جوابگو نیست

در سالِ 1984، دبیرِ خدماتِ انسانی و بهداشتیِ آمریکا، مارگارت هِکلِر، در یک کنفرانسِ خبری در واشنگتن گفت که دانشمندان پیروز شده اند ویروسی را، که بعداَ به عنوانِ اچ آی وی شناخته شد، شناسایی نمایند و پیش بینی نموده اند که ظرفِ دو سالِ آینده واکسنی برای این ویروس به دست خواهد آمد.

نزدیک به 4 دهه از آن وقت می گذرد و طی این مدت 32 میلیون نفر جانِ خود را در اثر ایدز از دست داده اند و دنیا هنوز چشم به راهِ واکسنِ اچ آی وی است.

ادعای هکلر به جای دست یابی به یک پیروزیتِ پزشکی، به مرگِ دردناکِ بسیاری در کشور های غربی منجر شد. برای سال ها، جوابِ مثبتِ آزمایشِ اچ آی وی؛ فقط به معنیِ صدورِ گواهیِ مرگ نبود، بلکه به این معنی بود که افراد باید ماه های آخرِ عمر خود را جدا از سایرِ اعضای جامعه خود سپری نمایند. این در حالی بود که برخی مباحثِ پزشکی در ژورنال های علمی درباره این موضوع بود که آیا اصلاً بیمارانِ اچ آی وی مثبت ارزشِ نجات پیدا کردن دارند؟

جستجو برای واکسن در دهه 1970 متوفق نشد. در سال 1997، بیل کلینتون، رئیس جمهورِ وقتِ آمریکا، آمریکا را وادار کرد تا ظرفِ یک دهه به واکسنِ اچ آی وی دست پیدا کند. 14 سال پیش، دانشمندان گفتند فقط 10 سال با فراوریِ واکسنِ این ویروس فاصله دارند.

مشکلِ یافتنِ واکسن برای اچ آی وی/ایدز به ماهیتِ خود این ویروس مرتبط است.

پاول اُفیت، متخصص بچه ها و بیماری های عفونی که در اختراعِ واکسنِ روتاویرس همکاری داشته است، می گوید: آنفولانزا قادر است هر سال خودش را تغییر دهد، بنابراین ایمنیِ طبیعی علیه این بیماری شما را سالِ بعد علیه بیماری مصون نگه نمی دارد. اچ آی وی همین کار را در طی یکبار آلوده کردنِ فرد انجام می دهد. ویروس در بدنِ شما آغاز به جهش یافتن می نماید؛ گویی بدنِ شما با هزاران نوع ویروسِ متفاوتِ اچ آی وی آلوده شده است؛ و این ویروس در حالی که جهش پیدا می نماید، سیستمِ ایمنیِ بدنِ شما را نیز از کار می اندازد.

مشکلاتی که اچ آی وی فراوری می نماید بسیار منحصر به فرد است و کووید-19 از این حیث قابل مقایسه با آن نیست، برای همین هم کارشناسان خوشبین هستند که می توان واکسنی برای کووید-19 پیدا کرد.

اما بیماری های دیگری هستند که هم دانشمندان و همه بدنِ ما را گیج نموده اند. فراوریِ واکسن برای بیماریِ تبِ دِنگی که بنا بر آمارِ سازمانِ بهداشتِ دنیای هر سال 400000 نفر را آلوده می نماید، سال هاست به کاری ناممکن تبدیل شده است. در سالِ 2017، یکی از واکسن ها در مقیاسِ عظیم روی افراد آزمایش شد و بعد از آنکه معین شد واکسن نشانه های بیماری را بدتر می نماید، به حالتِ تعلیق درآمد.

همچنین فراوری واکسن برای راینو ویروس ها و آدِنوویروس ها که مانند ویروس های کرونا علائمی مانند سرماخوردگی فراوری می نمایند، به کاری سخت تبدیل شده است. فقط یک نوع واکسن برای آدِنوویروس ها وجود دارد که آن هم در دسترسِ عمومی نیست.

نابارو درباره فرایندِ طولانی، آهسته و دردناکِ فراوریِ واکسن، می گوید: شما امید های زیادی دارید و ناگهان امیدهایتان ناامید می گردد. ما با سیستم های زیستی کار می کنیم نه سیستم های مکانیکی. پیروزیتِ یک واکسن تا حدِ زیادی بستگی به واکنشِ بدن دارد.

هم اکنون واکسنی که از ویروسِ کرونای شامپانزه فراوری شده است، مشغولِ آزمایش روی گونه های انسانی در دانشگاهِ آکسفورد در انگلستان است. در آمریکا هم واکسنِ دیگری فراوری شده است. هتز می گوید، اما همه این واکسن ها در مرحله آزمایش هستند نه توسعه. بخشِ سختِ قضیه این است که نشان دهید این واکسن هم ایمن است و هم به خوبی عمل می نماید.

برنامه جایگزین

اگر سرنوشتِ مشابهی برای واکسنِ کووید-19 رخ دهد، به این معنی خواهد بود که ویروسِ کرونا سال ها در کنارِ ما زندگی خواهد نمود. اما بهرحال پیشرفت های پزشکی اچ آی وی/ایدز را تحتِ کنترل درآورده است.

افیت می گوید: در خصوصِ ایدز ما این بیماری را با استفاده از دارو های آنتی ویروسی تبدیل به یک بیماریِ مزمن نموده ایم. ما همان کاری را با ایدز نموده ایم که امیدوار بودیم بتوانیم در خصوصِ سرطان هم انجام دهیم. امروز دیگر مانند دهه 1980 کسی که ایدز دارد محکوم به مرگ نیست.

استفاده از قرص های پیشگیرانه - مانند PrEP- که به صورتِ روزانه مصرف می گردد یاری نموده افرادی که در معرضِ ویروسِ ایدز هستند، به این ویروس آلوده نشوند و از این طریق جان هزاران نفر نجات پیدا نموده است.

تعدادی از درمان های مشابه برای بیماریِ کووید-19 هم اجرا شده است، اما تمامِ این آزمون وخطا ها در مراحلِ بسیار اولیه هستند. دانشمندان به امکانِ درمانِ کووید-19 با داروی ابولا یا رمدسویر چشم دوخته اند و همزمان از پلاسمای خونِ افرادی که کووید-19 را دفع نموده اند نیز استفاده می نمایند.

زندگی بدونِ واکسن چه شکلی خواهد بود؟

اگر واکسنی فراوری نگردد، زندگی مانند اکنون باقی نخواهد ماند. فقط خیلی سریع به وضعِ عادی بازنخواهد گشت. قرنطینه به لحاظِ مالی و حتی به لحاظِ سیاسی پایدار نیست. این به این معنی است که همینطور که کشور ها آرام آرام و خزنده از حالتِ رخوت خارج می شوند، کارشناسان نیز توصیه هایی برای شکل خاص از زندگی دارند تا بتوان تا زمانی که واکسن کووید-19 فراوری گردد، برای دنیا زمان خرید.

نابارو می گوید: ضروری است که برای کووید همیشه آماده باشیم. او درخواستِ یک قرارداد اجتماعی را دارد که بر اساسِ آن شهفرایندان در هر کشوری از دنیا بتوانند به زندگیِ عادی بازگردند و خودشان مسئولیتِ قرنطینه شخصی را در صورتِ بروزِ نشانه های بیماری یا قرار دریافت در معرضِ افراد آلوده برعهده بگیرند.

این به این معنی است که فرهنگِ بی اهمیت شمردن سرفه ها یا نشانه های سرماخوردگیِ خفیف باید تغییر کند. کارشناسان همچنین پیش بینی می نمایند که در خصوصِ کارِ از راه دور نیز افراد تغییر ذهنیت خواهند داد و حداقل برای برخی مشاغل کار از خانه به یک شیوه استاندارد تبدیل خواهد شد. شرکت ها احتمالاً نیروی کار را گردشی می نمایند تا از تجمعِ نیروی کار در محلِ کار پیشگیری گردد.

نابارو می گوید: ما باید همه مسئولیتِ شخصی برعهده بگیریم و افرادی که به خاطر بیمار نکردنِ دیگران در خانه مانده اند را باید قهرمان بدانیم نه آدم های طردشده. او تأکید می نماید برای کشور های فقیرتر انجام این کار بسیار سخت تر است و آن ها باید رویه هایی را در نظر بگیرند. ناباور شهرک های پرجمعیتِ مهاجران و پناهجویان را از پرخطرترین مکان ها می داند که نگرانیِ زیادی را ایجاد می نمایند. نابارو می گوید، در کوتاه مدت برنامه های آزمایش از افراد و ردیابی افرادِ آلوده باید صورت گیرد.

هتز می گوید: بسیار ضروری است که یک سیستمِ عمومیِ بهداشتی شاملِ بخش هایی مانند ردیابیِ افراد بیمار، تشخیص در محلِ کار، نظارت برای تشخیصِ علائم بیماری و برقراریِ ارتباطِ بخشی برای معین اینکه آیا فاصله گذاریِ مجدد اجتماعی ضروری است یا نه، داشته باشیم.

هتز می گوید در صورتیکه میزانِ آلودگی کم باشد، می توان رویداد های ورزشی و سایر گردهمایی های عظیم را نیز برگزار کرد. اما چنین اقداماتی نمی تواند دائمی باشد و دولت ها به صورت مستمر باید سلامتِ عمومی را پایش و بر اساس آن تصمیم گیری نمایند.

هر چه زمان بیشتر می گذرد، راهِ حلِ ایمنیِ گله ای - که زمانی محقق می گردد که بین 70 تا 90 درصد جمعیت در مقابلِ بیماری مصونیت پیدا نمایند - بیشتر مطرح می گردد.

افیت می گوید: این ایمنی می تواند تا حدی شیوع را محدود کند، اما دسترسی به ایمنی به وسیلهِ آلودگیِ طبیعی بهترین روش برای تأمین ایمنیِ جمعی نیست. بهترین روش همان واکسن است.

او می گوید مثالِ خوبِ آن بیماریِ سرخک است. قبل از آنکه واکسنِ سرخک مرسوم گردد، هر سال بین 2 تا 3 میلیون نفر سرخک می دریافتد. در خصوصِ کوید-19 هم شرایط بر همین منوال است. به عبارت دیگر، حتی اگر جمعیتِ زیادی در مقابلِ ویروسِ کرونا مصون شوند، باز هم دلیلی برای کاهشِ مرگ ومیرِ ناشی از آن نیست.

افیت هشدار می دهد: اما آنچه که شیوع های مختلف ثابت نموده اندف آن است که دستیابی به واکسن پیش بینی ناپذیر است. فکر نمی کنم که به این زودی بتوانیم به واکسن دست پیدا کنیم. اگر طی 18 ماه آینده واکسنی کشف گردد، من واقعا شگفت زده خواهم شد.

منبع:CNN

ترجمه: سایت وبلاگ شخصی امیر

منبع: فرادید

به "چه می گردد اگر هرگز واکسنی برای کرونا پیدا نگردد؟" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "چه می گردد اگر هرگز واکسنی برای کرونا پیدا نگردد؟"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید